In een prachtig licht atelier met zicht op de historische huizen van
het Prinseneiland, bouwt Arthur Meijer keramische beelden van huizen: Arabische
en Mediterrane torenwoningen.
Hij gaat graag op reis om de zomerse sfeer te proeven en de huizen in
hun omgeving te bekijken. Deze meestal oude huizen, met hun merkwaardige
aanbouwsels of onwaarschijnlijke, maar vaak toch harmonieuze combinaties
van stijlen, vormen zijn inspiratiebron. Met hun poortjes en steegjes, patio's,
majestueuze trappen en trappetjes, loggia's, veranda's en balustrades en
luchtbruggen waar schel licht reflecteert en een spel speelt met de schaduw.
Bouwwerken die door lokale omstandigheden, beschikbaar bouwmateriaal
en tradities in de loop der tijd hun vorm kregen.
Het rijzige van de beelden van deze kunstenaar refereert aan menselijke
proporties. De wijze waarop de huizen zich tot elkaar verhouden, toont hoe
menselijke verhoudingen en karakters kunnen zijn.
Arthur Meijer maakt beelden tot wel 125 cm hoog: "Ik gebruik keramiek
of beter: terra cotta, omdat de huid, de kleur en textuur van ongeglazuurde
gebakken klei mooi past bij de zomerse sfeer en de verwondering die ik wil
oproepen, om daarmee de beschouwer te verleiden tot dagdromen."
Het werk van de Amsterdamse beeldhouwer is te zien bij diverse galeries,
op beurzen en exposities, ook in het buitenland.
Dwalen door verlaten straatjes in stille zuidelijke dorpen of stadswijken.
De blauwe lucht trilt van de hitte, er is nog maar weinig volk op straat.
Uit de huizen komen geuren en flarden van gesprekken in een vreemde taal,
geluiden van servies en radio of TV. Buiten is het stil maar voelt niet
eenzaam.
Wie herinnert zich niet dit prettige zomerse gevoel? Wie koestert daar
geen fijne herinneringen aan? Reizen naar verre streken en daardoor soms
ook reizen in de tijd.
Verwonderd kijk je rond naar de oude huizen met merkwaardige aanbouwsels
of onwaarschijnlijke, maar vaak toch harmonieuze combinaties van stijlen.
Bouwwerken die door lokale omstandigheden, beschikbaar bouwmateriaal
en tradities, in de loop der tijd hun vorm kregen.
Poortjes en steegjes, patio's, majestueuze trappen en trappetjes, loggia's,
veranda's en balustrades. Soms luchtbruggen. Schel licht valt langs de
gevels en wordt gereflecteerd: een spel van licht en schaduw. Prachtig steen,
leem en hout, mooi getekend door de tijd en omdat het dichtbij gevonden
wordt, opgaand in de omgeving.
Leuk ook om te zien hoe het leven zich daar afspeelt. Hoe iemand thuis
komt door een steegje, brommer of ezel aan de hand, of een stel geiten achter
zich aan, op een plaatsje even stil houdt om met buren op een balkon een
praatje te maken. Of hoe vrouwen in de schaduw met eten in de weer zijn
en gezellig zitten te kletsen.
Heerlijk om te fantaseren hoe het er in voorbije tijden aan toe ging.
Fascinatie voor (oude) architectuur heb ik altijd gehad. Reizen naar
mediterrane streken met een oud en tastbaar verleden vind ik geweldig; het
is een soort thuiskomen.
Ik kan me heel goed voorstellen hoe het leven daar vroeger was. Of, toen
ik door landen als Marokko, Yemen of Mali reisde, hoe het vroeger bij ons
was. De traagheid van het leven, het vele handwerk dat werd gedaan, de tijd
voor een babbeltje.
Is dat nostalgisch verlangen naar een geromantiseerd verleden?
Het rijzige van mijn huizen refereert aan menselijke proporties. De
manier waarop de huizen zich tot elkaar verhouden toont hoe menselijke verhoudingen
en karakters kunnen zijn.
Ik maak mijn beelden van keramiek omdat de huid, de kleur en textuur
van gebakken klei (zonder glazuur), mooi past bij de zomerse sfeer en verwondering
die ik wil oproepen.
Zij nodigen de beschouwer uit tot dagdromen.
Mijn vroeger keramisch werk was abstract, organisch óf zeer geometrisch
van aard. Ook maakte ik abstracte metalen plastieken waarvan er sinds 1986
een is opgenomen in de collectie van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam
*Menzil: Arabisch voor groot huis. Menazil: MV